Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wilkołaki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wilkołaki. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 28 września 2014

Rozdział trzydziesty pierwszy – Powrót do szkoły.


            Kilka dni po powrocie z Mattem z romantycznej wyprawy udaliśmy się w drogę powrotną do naszego domu.
            Gdy dotarliśmy na miejsce z moim ukochanym weszliśmy do domu i pierwsze, co zrobiłam to położyłam się na swoim łóżku.
            Mathew podszedł do mnie i położył się obok mnie, na co mocno wtuliłam się w jego ramiona.
            Wampir objął mnie szczelnie swoimi ramionami i oparł swoją głowę o moją.
            Uśmiechnęłam się sama do siebie, po czym podniosłam się lekko i musnęłam delikatnie usta Matta.
            - Kochanie obiecałem Ci niespodziankę, ale zanim Ci nią zdradzę chodźmy na polowanie. – Poprosił mój chłopak.
            Po chwili namysłu się zgodziłam, bo czułam ciągle niezaspokojone pragnienie krwi.
            Kilka minut później razem z Mattem biegliśmy przez piękny ciemny las rozświetlany przez srebrzysty księżyc, który znajdował się w fazie pełni.
            Złapałam wampira za rękę i pędziliśmy w nieznane nam tereny lasu, których jeszcze nie odwiedzaliśmy.
            W pewnym momencie usłyszałam przyspieszone bicie serca swojej przyszłej ofiary. Stanęłam w miejscu, zamknęłam oczy i skupiłam się na tym uspokajającym odgłosie nasłuchując, z której strony lasu dochodzi. Później wzięłam głęboki oddech i już wiedziałam, w którą stronę powinnam się udać.
            Zbliżając się do ofiary czułam słodki zapach jej krwi. Po chwili zobaczyłam sarnę stojącą nad wodopojem. Zaczaiłam się za drzewami i w najmniej oczekiwanym momencie skoczyłam na ofiarę wbijając się w tętnicę szyjną swoimi ostrymi, jak brzytwa zębami.
            Gdy gęsta ciecz spływała po moim przełyku, czułam się, jak w niebie.
            Opróżniłam zwierzynę z życia wysysając z niej ostatnie krople krwi. Położyłam głowę swojej ofiary na miękkiej trawie, po czym wstałam, otarłam usta i pobiegłam w stronę miejsca, gdzie rozstałam się z Mattem.
            Mój wampir przyszedł kilka chwil później i wróciliśmy do domu, gdzie położyliśmy się na łóżku i leżeliśmy do świtu.
            - Kochanie dziś wracamy do szkoły. – Powiedział rano zadowolony Mathew.
            Byłam szczęśliwa, bo znów będę mogła spotkać przyjaciół, z drugiej strony bałam się, że nie poradzę sobie z samokontrolą.
            Chwilę później przyszli Alice z Jasperem i wytłumaczyli mi, jak powinnam się zachowywać w szkole.
            Później moja przyjaciółka poszła do mojej szafy i wyciągnęła z niej ciemne rurki z dziurami, szarą bluzkę na krótki rękaw z Myszką Miki i Myszką Mini, szare tenisówki, czarną bluzę z kapturem zapinaną na zamek, oraz czarną rzemykową bransoletkę i siwe kolczyki z czarnymi serduszkami.
            Wzięłam od przyjaciółki swoje ubrania i poszłam się przebrać. Gdy wróciłam mój chłopak przyciągnął mnie do siebie i pocałował w czubek głowy.
            - Wyglądasz pięknie. – Wyszeptał mi do ucha Mathew.
            Złapałam za dużą czarną torbę z moimi książkami i ruszyliśmy w stronę samochodu mojego chłopaka. Matt zajął miejsce za kierownicą i ruszył z piskiem opon spod naszego domku.
            Kilka minut później dojechaliśmy do szkoły. Gdy dotarliśmy na miejsce nie było jeszcze żadnych uczniów poza nami i przybraną rodziną mojego chłopaka.
            Wszyscy pomogli mi się oswoić z nową sytuacją i tłumaczyli mi, jak powinnam się zachowywać.
            Gdy uczniowie z naszej szkoły zaczęli się zjeżdżać i wchodzić do budynku, w którym miałam mieć aktualnie lekcje, moi przyjaciele kazali mi wstrzymać oddech i zachowywać w ten sposób, co mi ciągle tłumaczyli.
            Ku mojemu zaskoczeniu ich rady bardzo mi pomogły, ponieważ nie czułam wtedy zapachu ludzkiej krwi.
            Pierwszą lekcję miałam z Alice, która dzięki temu, że potrafiła przewidzieć przyszłość tego dnia kilka razy powstrzymała mnie przed popełnieniem głupstwa.
            Gdy kończyła się lekcja tuż przed przerwą na lunch, mój chłopak, który siedział obok mnie, spytał, czy wybierzemy się w tym czasie na polowanie.
            Chętnie się zgodziłam, bo wiedziałam, że to mi się teraz przyda. Wbiegliśmy do lasu z nadludzką prędkością.
            Szybko znalazłam dla siebie ofiarę, którą pozbawiłam życia, a następnie ułożyłam truchło zwierzęcia na trawie. Otarłam usta wierzchem dłoni i pognałam, aby znaleźć swojego ukochanego.
            Gdy wróciliśmy do szkoły wszyscy na nas spojrzeli pytającym wzrokiem. Mój wampir wzruszył tylko ramionami, po czym podeszliśmy do naszych bliskich. Angela stała wtulona w Adama i zawzięcie, o czymś dyskutowali.
            - Gdzie byliście? – Spytała Renesmee.
            Posłałam dziewczynie słodki uśmiech i mocno przytuliłam swoją przyjaciółkę.
            - Byliśmy na polowaniu i chcieliśmy z Mattem na spokojnie porozmawiać o kilku sprawach. – Powiedziałam wtulając się w ciało swojego wampira.
            Jackob spojrzał na nas podejrzliwym wzrokiem, lecz gdy zobaczył mój pierścionek na ręce szeroko się uśmiechnął.
            - Trish, mogę Wam urządzić przyjęcie weselne? – Zaćwierkała Alice.
            Głośno westchnęłam i zaśmiałam się pod nosem.
            - Alice chyba znasz odpowiedź, prawda? Na pewno widziałaś już to w przyszłości. – Powiedziałam pogodnie. – Poza tym wiem, że w innym wypadku nie dasz mi spokoju, tak jak było z remontem naszego domku. – Zaśmiałam się.
            Wampirzyca mocno mnie przytuliła i zaczęła skakać ze szczęścia.
            - A kiedy planujecie ceremonię? – Spytała moja Rose.
            - Chcielibyśmy wziąć ślub we wakacje, ale konkretnej daty jeszcze nie ustaliliśmy. – Powiedziałam.
            O dziwo w ostatnim czasie bardzo zbliżyłyśmy się do siebie z Rosalie, która z początku była oschłą w stosunku do mnie osobą.
            Kilka godzin później wróciliśmy z Mattem do domu. Cieszyłam się, że ten pierwszy dzień po powrocie do szkoły w mojej nowej wampirze odsłonie wyszedł tak dobrze i nikogo nie zabiłam.

sobota, 21 czerwca 2014

Rozdział dwudziesty dziewiąty – Tęsknię za szkołą.


            Kilka godzin później wróciliśmy do naszego nowego domu. Moja siostra i wszyscy nasi przyjaciele chodzą normalnie do szkoły, a ja?
            Przecież za niedługo mam mistrzostwa tańca towarzyskiego obejmujące cały kontynent, ale nie oni wolą mnie więzić w domu.
            Dobra wiem, że boją się, bo mogę komuś zrobić krzywdę, ale ja już nad sobą panuję. Przecież w ostatnim czasie nikogo nie zabiłam.
            Po powrocie do domu od razu poszłam do naszej sypialni i włączyłam telewizor.
            Leżałam na łóżku obrażona na cały świat. Stella od kilku dni się do mnie nie odzywała. Nie miałam pojęcia, co się dzieje.
            Ostatnio zauważyłam, że od czasu mojej przemiany w wampira woli spędzać czas tylko z wilkołakami. Nawet od Renesmee się odwróciła. Naprawdę nie poznaję tej dziewczyny. Co się stało ze Stellą, którą pamiętam jeszcze z Polski?
            Nagle do mnie podszedł Matt i położył się obok mnie mocno obejmując moją talię. Jednak, gdy zobaczył, że nadal siedzę nieruchomo wsparł się na łokciach i spojrzał na mnie uważnie.
            − No dobrze słucham, o co chodzi. – Powiedział opiekuńczym tonem.
               − Wiem, że uznasz to za głupie, ale tęsknię za szkołą. Bez chodzenia do szkoły nie weźmiemy udziału w mistrzostwach. – Pożaliłam się Mattowi. – Poza tym Stella odwróciła się od nas. Matt już raz to przeżyłam niechęcę tego powtarzać. – Powiedziałam mocniej wtulając się w jego ramię.
            − W związku ze szkołą załatwię tyle ile będzie to możliwe, ale co do Stelli to chyba nie jestem w stanie nic zrobić. To już jej decyzja, co ona będzie chciała zrobić to już nie nasza sprawa maleńka. Jednak bez względu na to, co postanowi nie zapominaj o waszej wspólnej przeszłości. O tym, ile pięknych chwil razem przeżyłyście, czy tutaj w USA, czy mieszkając jeszcze w Polsce. Kochanie może przyjaźni nie da się odbudować, ale wasze wspólne wspomnienia zostaną na zawsze. – Powiedział delikatnym i czułym tonem Matthew.
            Spojrzałam w jego słodkie oczy koloru płynnego miodu i znów wtuliłam się w jego ciało.
            − Matt, mam nadzieję, że wszystko da się jeszcze naprawić. – Powiedziałam monotonnym tonem.
            − Trish, misiaczku nie myśl o tym teraz. Odpoczniemy trochę a jutro wybierzemy się dalekie polowanie. Co Ty na to? Odprężysz się trochę i nie będziesz myślała o tym, co się dzieje między Tobą a Stellą. – Powiedział obejmując mnie czule.
            − Zgoda. – Odparłam pogodnie.

sobota, 31 maja 2014

Rozdział dwudziesty siódmy Alice, Alice, Alice... Czy Ty kiedyś dasz za wygraną

            Moja przyjaciółka mnie przeraża. Odkąd dla świętego spokoju zgodziłam się, aby urządziła nasz dom to teraz nawet nie pozwala mi się zbliżać w tamte okolice.
            Czy o na zawsze była taka uparta, czy teraz się taka stała? Niestety nie umiem na to pytanie odpowiedzieć.
            Jednak żadnego z moich przyjaciół nie zamieniłabym na nic innego pod słońcem.
            − Trish idziemy na polowanie? – Zapytał Matt późnym wieczorem.
            Od razu zgodziłam się na jego propozycję i pognaliśmy w stronę lasu. Mimo ciemności wokół mnie widziałam wszystko idealnie. Kochała moje wampirze zdolności, które pozwalały mi na znacznie więcej niż moje zwykłe ludzkie ciało.
            Od razu zauważyłam samotną sarnę biegającą po lesie. Na szczęście moja ofiara jeszcze nie zorientowała się, że nią obserwuję, więc od razu przeszłam do ataku.
            Zwierzę przez chwilę próbowało mi się wyrwać jednak, gdy ciepła, gęsta, metaliczna ciecz z tętnicy szyjnej sarny zaczęła spływać po moim przełyku, zwierzę od razu się uspokoiło a ja zaczęłam delektować się posiłkiem.
            Niedługo później wyssałam tchnienie ze swojej zdobyczy otarłam twarz wierzchem dłoni i odwróciłam się w poszukiwaniu Matta.
            Mój chłopak stał oparty o drzewo, przez co wyglądał, jak posąg. W jednej chwili znalazłam się przy nim i objęłam go w pasie opierając swoją głowę na jego klatce piersiowej. Matthew objął mnie swoimi ramionami i staliśmy przez dłuższy czas w bezruchu.
            Nagle sobie uświadomiłam, jak bardzo moje życie zmieniło się od chwili, gdy go poznałam. Wiedziałam, że Matt był tym jedynym. Przy żadnym innym chłopaku nie czułam się tak, jak przy moim wampirze. Naprawdę go kochałam i chciałam z nim spędzić swoje wieczne życie.
            − Maleńka, o czym myślisz? – Spytał delikatnym tonem.
            Podniosłam głowę do góry i spojrzałam w jego cudowne tęczówki koloru płynnego miodu szeroko się przy tym do niego uśmiechając.
            − Myślę po prostu o tym, jak bardzo cię kocham miśku. – Po tych słowach wspięłam się na palce i złożyłam krótki, czuły pocałunek na jego ustach.
            − Też Cię kocham mysiu. – Odparł z uśmiechem. – Wracamy do domu?
            Przytaknęłam mu ruchem głowy i pomknęliśmy w stronę domu Cullenów trzymając się za ręce.
            Wchodząc do domu od razu zamknęliśmy się w stronę jego pokoju. Mój ukochany włączył swój laptop i włączył jedną z piosenek do walca wiedeńskiego. Była to piosenka Chantal Lebrun – Paris Se Regarde. Chwilę później wirowaliśmy już w walcu po całym pomieszczeniu.
            Okazało się jednak, że mamy tłum gapiów za sobą. Była to cała przybrana rodzina mojego wampira. W tej chwili przestaliśmy tańczyć i Matthew wyłączył muzykę.
            − Nie macie, na co patrzeć? – Zapytał z uśmiechem mój ukochany.
            Chwilę rozmawialiśmy z jego „rodzeństwem”, lecz później chcieliśmy zostać sami. Gdy wszyscy wyszli z pokoju usiadłam na kanapie i wtuliłam się w ciało Matta.
            − Kochanie, a my naprawdę nie możemy wystąpić w tym kolejnym etapie mistrzostw? Dobrze wiesz, że to jest marzenie mojego życia. – Powiedziałam z miną smutnego szczeniaczka.
            Matthew głośno westchnął i długo zastanawiał się nad odpowiedzią. Później jednak spojrzał mi głęboko w oczy.
            − Kotuś też chcę tam wystąpić, bo to dla nas wielka szansa, ale niestety to nie zależy od nas. Jeśli Carlisle podejmie decyzję, że jesteś już gotowa na powrót do normalnego życia wśród ludzi to na pewno pokażemy się na mistrzostwach kontynentu. Jednak chcę, żebyś wiedziała, że mimo wszystko kocham Cię. Kocham Cię i chcę być zawsze przy Tobie. – Powiedział czułym tonem i wpił się w moje usta.
            Nagle drzwi do pokoju się otworzyły, a w nich ukazała się Alice. Dziewczyna była uśmiechnięta od ucha do ucha. Matt odsunął się na chwilę ode mnie i spojrzał na swoją przybraną siostrę.
            − Możemy chwilę porozmawiać? – Zapytała, w taki sposób, jakby nie znała odpowiedzi.
            Jednak i tak na nią nie czekała tylko weszła i usiadła na kanapie obok mnie.
            − Trish za dwa miesiące są twoje urodziny i chcę wiedzieć, czy mogę wyprawić Ci wspaniałe przyjęcie urodzinowe z tej okazji, że kończyć osiemnaście lat? – Zapytała moja przyjaciółka.
            Wzniosłam oczy ku niebu. Skąd ta dziewczyna czerpie siły na to wszystko? Przecież od dwóch tygodni już urządzała nasz nowy dom.
            − Alice, Alice, Alice… - powiedziałam i z niedowierzaniem pokręciłam głową. – Czy Ty kiedyś dasz za wygraną? Jeszcze nie skończyłaś jednej podjętej się rzeczy, a już chcesz brać się za następną.
            Moja przyjaciółka szeroko się uśmiechnęła i tylko wzruszyła ramionami. Wiedziałam, że ona nie odpuści i będzie mnie męczyć tak, jak dwa tygodnie temu. Więc niechętnie się zgodziłam.
            Alice była tak uszczęśliwiona, że od razu rzuciła mi się na szyję. Siedziała z nami jeszcze jakiś czas w pokoju.
            Rozmawialiśmy o wielu rzeczach niekoniecznie związanych z jej planowanym przyjęciem.
            Gdy wychodziła z pokoju odwróciła się w naszą stronę i rzuciła w Matta kluczami.
            − Zapomniałabym. Wszystko tam już macie gotowe i w każdej chwili możecie się tam wprowadzać. – Odparła zadowolona z siebie Alice i opuściła pokój.
            Dziewczyna zostawiła nas zdezorientowanych. Jakim cudem udało jej się w takim szybkim czasie wyremontować tą ruderę? Nie miałam pojęcia, ale byłam ciekawa owoców jej pracy.
            Chyba nie tylko ja, bo Matt wstał z kanapy i wyciągnął do mnie rękę. Bez żadnych oporów podałam mu dłoń i zbiegliśmy po schodach.
            Był środek nocy, a my biegliśmy przez ciemny las. Po drodze postanowiłam jeszcze raz zapolować. Niedługo później byliśmy już przed naszym nowym domem.
                                                                                                                                                                   
Hejka

Kilka spraw technicznych. Tak wiec blog zostal juz w calosci przeniesiony i niebawem powinny sie ukazac nowe rodzialy.
Poza tym wszystkim ktorzy lubia blogi o Justinie Bieberze chciaabym polecic blog http://aslongasyouloveme94.blogspot.com/. Sama go czytam i uwazam ze jest bardzo ciekawy.
Wiec jeszcze raz zachecam do czytania wszystkich moich blogow, ktore sa wzmienione w zakladce Moje Blogi.
Zycze milego czytania.
PS. Pozostaw po sobie pamiatke, ze odwiedziles tego bloga = komentarz

Rozdział dwudziesty szósty Ona mnie naprawdę przeraża. Czemu zawsze musi postawić

            Myślałam, że po kilku dniach wszystko wróci do normy, jednak nie miałam racji.
            Alice ciągle nas męczyła pytaniami, czy może urządzić nasz dom. Niestety ja aktualnie nie miałam do tego głowy.
            Ciągle przed oczami miałam wizję ostatniego polowania, podczas którego zabiłam człowieka.
            Nie umiałam sobie wybaczyć, że nie zapanowałam nad instynktem. Przecież ten chłopak miał rodzinę, przyjaciół…
            A ja tak bez skrupułów wyssałam z niego całe życie. Wtedy zrozumiałam, że jestem potworem i powinnam trzymać się z daleka od ludzi.
            Byłam zagrożeniem dla swojej rodziny, przyjaciół, takich jak Stella, czy Seth. Nawet dla Renesmee stanowiłam zagrożenie, ponieważ w jej żyłach ciągle płynęła krew, mimo że w połowie była wampirem.
            Zależało mi na ich bezpieczeństwie i nie mogłam pozwolić na to, aby moja rządza krwi zabiła wszystkie bliskie mi osoby.
            Najgorsze w całej tej sytuacji było to, że chciałam czuć więcej ludzkiej krwi spływającej w moim gardle.
            Wiedziałam, że zwierzęca krew nigdy mnie tak nie nasyci, jak mój ostatni posiłek.
            Matt od tamtego wieczoru zrobił się bardziej czujny. Więcej czasu poświęcał na obserwowanie mnie.
            Gdy tylko robiłam się bardziej spięta w towarzystwie naszych wilczych przyjaciół razem z Emmettem wyprowadzali mnie z domu Cullenów i zabierali na spacer po lesie do momentu aż zapoluję na jakieś zwierzę i nieco się uspokoję.
            Podczas pierwszej takiej sytuacji zapolowałam na sarnę, jednak krew tego zwierzęcia nie chciała mi przepłynąć przez gardło.
            Nie smakowała już tak, jak dotychczas. Albo raczej smakowała tak, jak zawsze a mi brakowało smaku ludzkiej krwi.
            Ona była wykwintna. Smakowała całkiem inaczej niż zwierzęca. Była lepsza, słodsza, miała więcej żelaza w sobie, przez co od razu gasiła moje pragnienie.
            Aby krew zwierząt wywołała podobne skutki musiałabym zabić wszystkie zwierzęta w lesie.
            Pewnego dnia Alice i Matt wybrali się na miejsce zbrodni dokonanej przez mnie. Nie miałam pojęcia, po co tam poszli. Przecież i tak nic im to nie dało. Jednak chciałam wiedzieć, co tam zastali po tylu dniach.
            Niestety żadne z nich nie chciało mnie o tym poinformować.
            Najbardziej cieszył mnie fakt, że Stella w pełni powróciła do sił i znów mogła zmieniać się w kota.
            Angela teraz też spędzała więcej czasu z nami, ponieważ moi bliscy z Polski wrócili już do swojego kraju. Jednak noce nadal spędzała w domu moich rodziców.
            Wieczorem, gdy wszyscy razem siedzieliśmy w salonie Cullenów i rozmawialiśmy, Matt podszedł do mnie. Usiadł obok mnie na kanapie i ujął moją twarz w swoje dłonie, po czym złożył delikatny pocałunek na moich ustach.
            Po pierwsze nadal nie mogłam uwierzyć w to, że przy jego dotyku nie przeszywa mnie już gęsia skórka, a jego usta są delikatne niczym płatki róż.
            Po drugie od tamtego feralnego wieczoru mój chłopak już mi nie okazywał tylu czułości, co wcześniej.
            − Kochanie przepraszam. Wiem, że ostatnio dziwnie się zachowywałem, ale sam nie umiem uwierzyć, że to wszystko, co się ostatnio dzieje w naszym życiu jest prawdą. Z jednej strony wszystko jest, jak w pięknym śnie, bo mam Ciebie. A z drugiej na naszych oczach rozgrywa się koszmar. Twoja przemiana, czarownik, ten chłopak. Nie tak wyobrażałem sobie nasze życie. – Powiedział czule patrząc na mnie swoimi miodowymi oczami.
            Byłam w szoku, gdy usłyszałam od niego tak długą wypowiedź. Od kilku dni prawie w ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy.
            Wtedy przyszła do nas Alice. Dziewczyna była uśmiechnięta od ucha do ucha, ale przez ostatnie dni zadawała mi tylko jedno pytanie i zawsze, gdy chciała je zadać miała właśnie taką minę.
            − Trish mogę wam urządzić ten dom? Proszę, proszę, proszę… - Powiedziała słodkim dziecięcym głosem.
            Od razu wybuchłam głośnym śmiechem, choć ostatnio trudno było mnie rozweselić.
            − Alice uwierz teraz nie mam głowy, aby o tym myśleć, a ty mówisz tylko o jednym. Nie masz nic lepszego do roboty, jak tylko mnie dręczyć? – Powiedziałam z uśmiechem na twarzy.
            Moja przyjaciółka na chwilę się zamyśliła, po czym spojrzała znów na mnie.
            − Nie mam nic do roboty. I będę Cię nachodzić dopóki się nie zgodzisz. – Powiedziała z poważną miną.
            Matt wstał z kanapy i wyciągnął do mnie rękę niewiedząc, co mój wampir ma w planach niepewnie ujęłam jego dłoń.
            Pomógł mi wstać i skierował się w stronę szklanych drzwi prowadzących w stronę lasu.
            Najpierw wybraliśmy się na polowanie, a następnie Matt skierował się w tak dobrze znany mi region lasu.
            To tam wszystko się zaczęło. Właśnie w tamtym miejscu pierwszy raz zapolowałam, poznałam swój dar oraz stoczyliśmy bitwę z czarnoksiężnikiem, który chciał zniszczyć cały świat.
            Mój chłopak zabrał mnie do małej drewnianej chatki, gdzie jeszcze niedawno mieszkał nasz wróg a niebawem my mieliśmy tam zamieszkać.
            Skończyliśmy robić porządki wyrzucając resztę słoików z gałkami ocznymi i innymi niezidentyfikowanymi obiektami.
            Gdy wróciliśmy do domu Cullenów Alice znów zaczęła swoje przedstawienie zadając mi ciągle jedno pytanie.
            − Niech Ci będzie, ale daj mi już święty spokój. – Powiedziałam w pewnym momencie, gdy miałam już dość słuchania w kółko jednego.
            Gdy usłyszała, że dostała pozwolenie zaczęła skakać i cieszyć się, jak małe dziecko.
            Nie chciało mi się już dłużej z nią siedzieć w jednym pomieszczeniu, wiec poszłam do pokoju Matta, który akurat siedział na kanapie i robił coś na swoim laptopie.
            − Myszko, co się stało, że jesteś jakaś taka podenerwowana? – Zapytał opiekuńczym tonem.
            − Mam dość twojej siostry. Ona mnie kiedyś wykończy. Czy ona zawsze musi postawić na swoim? – Zapytałam zrezygnowana siadając obok niego.
            Matthew objął mnie opiekuńczo ramieniem, a ja oparłam swoje głowę o jego ramię.
            − Cóż kotku taka właśnie jest Alice. – Odparł z uśmiechem i delikatnie pocałował mnie w czubek głowy.

Rozdział dwudziesty piąty To było straszniejsze, niż wszystko inne, co do tej pory

            W drodze powrotnej do domu Cullenów razem z Mattem postanowiliśmy zapolować. Dobiegliśmy na polanę, gdzie pierwszy raz piłam zwierzęcą krew i cała ta dziwna historia z czarodziejem się zaczęła.
            Zamknęłam oczy i wyostrzyłam wszystkie swoje zmysły. Nagle uderzył mnie silny zapach krwi.
            Moja ofiara była niedaleko, a jej serce biło bardzo szybko z wysiłku. Puściłam się za nią biegiem. Mój chłopak próbował mnie powstrzymać, lecz tym razem mu się to nie udało, ponieważ ja nadal byłam od niego silniejsza.
            Był tam, leżał na śniegu odpoczywając po długim biegu. Nie spodziewał się zagrożenia. Stanęłam za drzewami, aby nie mógł mnie zauważyć i go obserwowałam.
            W pewnym momencie wyskoczyłam z ukrycia i zaatakowałam. Dopadłam ofiarę tak jak lew antylopę.
            Chwilę później ciepła, gęsta ciecz spływała do mojego żołądka i zaspokoiła całe moje pragnienie.
            Było to dziwne uczucie, ponieważ krew zwierząt nigdy w pełni mnie nie nasycała.
            Dopiero później spojrzałam na ciało zabitej przeze mnie istoty. Przeraził mnie widok, który zobaczyłam.
            Na ziemi leżał człowiek, z którego uleciało życie przez mój brak samokontroli. Nie mogłam uwierzyć w to, co zrobiłam.
            Byłam potworem. Chciałam stamtąd uciec. Nie potrafiłam sobie tego wszystkiego poskładać w całość. Zaślepiło mnie pragnienie, przez co nie umiałam odróżnić człowieka od zwierzęcia.
            Usiadłam po drzewem na końcu polany i z przerażenia cała się trzęsłam. Wtedy podszedł do mnie mój chłopak i klęknął przede mną.
            Po tym wszystkim nie umiałam mu spojrzeć w oczy. Wiedziałam, że go zawiodłam. Matt przecież od samego początku nie chciał, abym stała się taka jak on. A teraz po tym wszystkim na pewno się ode mnie odwróci.
            On jednak ujął mnie za podbródek i skierował moją twarz w swoją stronę tak, abym mu spojrzała w oczy.
            Mój ukochany spojrzał na mnie swoimi pięknymi dużymi oczami w kolorze płynnego miodu. Jednak jego wzrok nie był surowy tylko delikatny.
            − Trish, kotku nie martw się tyle. Mi też i wielu innym wampirom z mojej rodziny się to przydarzyło na samym początku po przemianie. – Powiedział mój chłopak czułym tonem.
            Podniósł mnie z ziemi i wziął mnie na ręce, po czym skierował się ze mną w stronę domu.
            Biegł z wampirzą prędkością, przez co po niecałych dwóch minutach byliśmy na miejscu.
            Od drzwi zagadnęła nas Alice, która namawia nas, aby mogła urządzić nasz dom, ale aktualnie nie miałam głowy do myślenia o tym.
            Nie chciałam z nikim rozmawiać, więc poszłam do pokoju Matta i usiadłam na kanapie.
            Większość moich przyjaciół była już w szkole, łącznie ze Stellą, która po ciężkich przeżyciach minionej nocy szybko wróciła do formy.
            Miałam, więc kilka godzin, aby na spokojnie wszystko sobie przemyśleć, ponieważ Edwarda nie było w pobliżu, bo uczył się znów w szkole razem z innymi naszymi przyjaciółmi.
            Wtedy do mnie przyszedł mój chłopak razem z Jasperem i Alice. Od razu poczułam, że moje myśli się uspokajają. Znów byłam sobą.
            Moja przyjaciółka i mój ukochany usiedli po obu moich stronach, natomiast chłopak Alice stał oparty o ścianę naprzeciwko mnie i kontrolował moje emocje.
            − Wiem, że cierpisz z tego powodu, co się przez ostatnie dni i godziny działo w twoim życiu, ale nie możesz się obwiniać o wszystko. Tak samo nie powinnaś się obwiniać o to, że nie pohamowałaś swojego pragnienia. Uwierz mi nawet dorosłe wampiry mają z tym problem, a ja jestem tego dobrym przykładem. W końcu uda ci się opanować tę sztukę, jednak to musi trochę potrwać. – To była najdłuższa wypowiedź, jaką usłyszałam z ust Jaspera.
            Poczułam, jak mój przyjaciel przestaje kierować moimi uczuciami, jednak już przestałam się wszystkim zamartwiać, dzięki jego wypowiedzi.
            Niestety Alice nadal nas męczyła pytaniem, czy będzie mogła urządzić nasz dom. Nie chciałam jej teraz odpowiadać, bo sama jeszcze nie wiedziałam.
            Chodziła za nami, aż do wieczoru i zadawało w koło jedno pytanie. Była bardziej nieznośna, niż dziecko, które wojuje rodzicom w sklepie o zabawkę.
            To było straszniejsze niż to, co się stało w ciągu kilku ostatnich dni. Moja przemiana, wojna z Volturii, chory psychicznie czarownik i śmierć niewinnego człowieka mogły się schować przy tym jak Alice potrafiła być natrętna ze swoim ciągłym pytaniem o to samo.

Rozdział dwudziesty czwarty Na szczęście wszystko dobrze się skończyło

            W tym czasie, co moi przyjaciele zanosili Stellę do domu Carlisla, Matt i ja postanowiliśmy rozsypać popiół ze spalonego ciała naszego nieprzyjaciela po okolicy.
            Gdy wróciliśmy do domu wszyscy już tam byli. Adam i Angela poszli już do moich rodziców. Renesmee na nasz widok od razu odetchnęła z ulgą.
            − Jak wam poszło? – Zapytała moja przyjaciółka wyczekując mojej odpowiedzi.
            Spojrzałam w stronę Matta i odetchnęłam głęboko. Nadal nie mogłam sobie wybaczyć, że moja najlepsza przyjaciółka, jeszcze z czasów, gdy mieszkałam w Polsce, teraz przeze mnie cierpiała z bólu.
            − Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, co stało się Stelli. To wszystko moja wina. – Powiedziałam stając przy oknie, gdzie zwykle stawał Jasper i zaczęłam wpatrywać się w przestrzeń.
            Mój nowy wzrok był niesamowity. Widziałam wszystko tak wyraźnie, że nawet noc nie była dla mnie problemem, aby móc ujrzeć drzewa znajdujące się po drugiej stronie strumyka.
            Wszyscy moi przyjaciele zaczęli protestować, że to nie była moja wina i nic nie mogłam na to poradzić. Przecież nawet Alice nie umiała tego przewidzieć.
            Jednak poczucie winy nie dawało mi spokoju. Nagle z gabinetu wyszedł Carlisle.
            − Co z nią? – Zapytałam od razu, gdy tylko go zobaczyłam.
            Przybrany ojciec mojego chłopaka spojrzał na mnie i powiedział, że jej kości szybko się zrastają, więc najprawdopodobniej rano będzie już zdrowa.
            Lekarz podał mojej przyjaciółce jakieś leki przeciwbólowe, przez co powinna spać do rana.
            Jednak tak nie było. Dwie godziny, po powrocie Carlisla w jego gabinecie rozległ się potworny pisk, jakiegoś zwierzęcia.
            Wszyscy w ułamku sekundy się tam znaleźliśmy, aby sprawdzić, dlaczego Stella krzyczy.
            Okazało się, że przez sen zmieniła się w kota i na nowo połamała sobie wszystkie kości.
            To było straszne. Nie mogłam patrzeć, jak moja przyjaciółka cierpi. Była dla mnie niczym siostra. Zawsze mnie wspierała i potrafiła mi powiedzieć wszystko, co o mnie sądzi w twarz. Nawet najbardziej bolesnej prawdy przede mną nigdy nie ukrywała. Przez to nasza więź przetrwała tyle czasu.
            Chciałam zrobić wszystko, aby ulżyć jej w bólu. Jednak nie wiedziałam, co mogę zrobić, aby jej pomóc.
            Miałam wrażenie, że w ciągu jednej chwili stałam się potworem, który narażał bliskie osoby na niebezpieczeństwo.
            Chciałam od tego uciec. Niestety nie mogłam się zabić, bo wampiry były nieśmiertelne. Niszczył nas tylko ogień.
            Teraz żałowałam, że Jackob nie spalił mnie razem z czarnoksiężnikiem, który polował na moich przyjaciół.
            Nie mogłam się pogodzić z faktem, co stało się mojej przyjaciółce. Gdy Carlisle opanował całą sytuację poprosił mnie o opuszczenie pokoju.
            − Nie mogę z nią zostać? Chcę być teraz przy niej. Wiem, że Stella teraz potrzebuje spokoju, ale także tego, aby ktoś bliski był tutaj. – Powiedziałam proszącym tonem z miną smutnego szczeniaczka.
            Doktor zgodził się, żebym została w gabinecie. Usiadłam na krześle przy łóżku szpitalnym, na którym leżała moja przyjaciółka.
            Spędziłam przy niej całą noc. Ciągle przepraszałam nią za wszystko, co się stało tego wieczoru.
            Rano, gdy się obudziła uśmiechnęła się do mnie z wysiłkiem i próbowała wstać, jednak nią powstrzymałam i zawołałam Carlisla.
            − Trish, ale ja się już naprawdę dobrze czuję. – Zaprotestowała moja przyjaciółka.
            Zignorowałam jej uwagę, bo akurat do gabinetu wszedł przybrany ojciec Matta.
            Przez chwilę badał jej złamane kości, które zrosły się w zatrważającym tempie, a następnie odpiął nią od kroplówki z lekiem przeciwbólowym i wyszedł z pomieszczenia.
            − Stella przepraszam Cię za wczoraj. To nie powinno się tak skończyć. Wiem, że to moja wina i nie mów, że jest inaczej, bo ja i tak wiem swoje. – Powiedziałam delikatnie przytulając swoją przyjaciółkę.
            − Dziewczyno ogarnij się. To nie jest twoja wina. Nikt nie mógł tego przewidzieć, bo gdyby tak się dało, to Alice na pewno by o wszystkim wiedziała. Przestań zwalać na siebie całą winę. – Powiedziała Stella nieco wytrącona z równowagi moim ciągłym obwinianiem się za wszystko.
            Niedane nam było dłużej porozmawiać, bo do gabinetu weszli nasi przyjaciele. Seth przytulił się do swojej dziewczyny i czule nią pocałował w policzek.
            − Martwiłem się o Ciebie. – Powiedział słodkim głosem i zaczął nią czule całować.
            Wszyscy postanowiliśmy wyjść i dać im trochę przestrzeni. Nagle Matt mi zaproponował, żebyśmy pobiegli do tamtego domku, w którym wszystko się zaczęło.
            Dotarcie tam zajęło nam nie całe pięć minut. Wszystko tam się zmieniło. Nie było już tam tak ciepło. Palmy zniknęły i znów ziemia była pokryta śniegiem.
            Gdy weszliśmy do środka nie zastaliśmy tam żadnych zmian. Wtedy Matt mnie zaskoczył. Podszedł do mnie, stanął za mną i przytulił się do mnie od tyłu, po czym oparł swoją głowę o moje ramię.
            − Kochanie, co ty na to, żeby tutaj trochę posprzątać? Później moglibyśmy w nim zamieszkać. – Wyszeptał mi do ucha mój chłopak.
            Odwróciłam się w jego stronę. Miał poważny wyraz twarzy, jednak jego oczy pozostawały czułe i delikatne.
            − Zgadzam się, ale może najpierw spalmy tą magiczną księgę, żeby nie wpadła w niepowołane ręce.
            Zabraliśmy się za sprzątanie, co z naszą wampirzą prędkością nie zajęło nam dużo czasu. Wyrzuciliśmy wszystkie słoiki z ziołami, oczami i innymi dziwnymi rzeczami, a wszystkie podejrzane książki spaliliśmy.